OV

06/07/2025

Naast me in de trein zit een gast met koptelefoon vrolijk te headbangen. Op zijn uitgeklapte tafeltje legt hij alle ingrediënten klaar voor een giga joint. Ik kijk met belangstelling toe hoe hij handig de vloeitjes in elkaar vouwt, er tabak op doet en dan een wit blokje begint te verkruimelen. De vriend met wie ik reis zit aan de andere kant van het gangpad. Ik stoot hem aan. Hij kijkt naar mijn buurman en werpt vervolgens een veelzeggende blik op de man naast hem. Deze knul is al klaar met zijn joints. Op zijn tafeltje liggen een paar reuzetoeters al klaar voor gebruik.
Ja, je maakt wat mee in de trein. Mijn reisgenoot is normaal gesproken zijn auto niet uit te branden en weet dus niet hoe lollig het OV kan zijn.
En de terugreis wordt nog joliger. Als ik in de tram op de eerste de beste vrije plek wil gaan zitten hoor ik een vrouw zeggen: ´Oh we zitten aan elkaar vast.` Ik kijk om en zie hoe een vrouw over de rugzak van mijn vriend gebogen staat. Ik loop nieuwsgierig terug en zie dat een lint van het cadeautasje van de vrouw door het oogje van de rits van zijn rugzak zit. Dat is knap, want het oogje is gesloten en het lint zit vastgeplakt aan haar tasje. Wantrouwend kijk ik om me heen om te zien of niet een of andere tv illusionist ons in de maling neemt.
Twee haltes lang proberen ze los van elkaar te komen, zij met haar chique cadeautasje, hij met zijn rugzak. De halve tram kijkt intussen geamuseerd toe. Om ze te stangen gooi ik wat olie op het vuur en roep dat ze nog twee haltes hebben om los te komen. De vrouw wordt zo nerveus van mijn opmerking dat ze snel de inhoud naar een andere tas overhevelt en tegen mijn vriend zegt:  ´Hou dat tasje maar.`
Hij kijkt met een frons naar zijn verwassen vale rugzak met daaraan bungelend het witte satijnen lint en het feestelijke tasje.
´Hier,` voegt ze er lachend aan toe, ´en een stroopwafel voor het leed.`
Op Centraal Station bestuderen we het onwaarschijnlijke huwelijk tussen rugzak en cadeautas. Onmogelijk dat het lint door dat oogje zit. Een nagelschaartje brengt de oplossing.
We hebben onze trein net gemist en moeten vijfentwintig minuten wachten.
´Jezus,` reageert mijn vriend chagrijnig, de leuke encounters hebben hem nog steeds geen fan van het OV gemaakt, ´wat gaan we tot die tijd doen?`
´De stroopwafel opeten, `stel ik voor.