Dansles

17/04/2015

We gaan weer terug in de tijd. In Amerika heb ik een paar jaar op dansles gezeten. Lees hieronder hoe het begon.
Volgende week het vervolg van mijn avonturen op de dansvloer.

download

In Amerika worden we door de CEO van het bedrijf van Paul uitgenodigd voor een bal.
Een bal!
Normaal gesproken sta ik maar wat te springen op de dansvloer, maar ik vermoed dat ik dat deze keer beter niet kan doen.
Ik bel de dichtstbijzijnde dansschool en leg uit: bal, help, kannie dansen, baas, goeie indruk, sla flater. De dame onderbreekt me en legt uit dat niemand in vier weken tijd kan leren dansen. Oh, nou dank U wel voor de opbeurende woorden.
“Maar,” gaat ze opgewekt verder, “we kunnen er wel voor zorgen dat U zich redt die avond.”
Mooi! Ik maak meteen een afspraak voor een gratis proefles.
Die dag hoef ik pas om één uur in de dansschool te zijn, maar ik loop de hele ochtend zenuwachtig te drentelen. Wat moet ik aan? Toch geen rok? Die heb ik alleen maar in zomeruitvoeringen.
Mijn oog valt op mijn afgetrapte schoenen. Even poetsen maar.
Tegen enen parkeer ik mijn auto en loop een steile trap op naar de dansschool.
Uit het niets staat daar opeens een in het zwart geklede jongen.
Hi, how are you en hi, good, thank you and how are you? Het is Danny, de dansleraar.
Ik ratel mijn monoloog over het bal weer af en hij knikt begrijpend. Geen punt. Moet lukken voor die tijd. Hij legt me een schema voor en kruist de meest voorkomende dansen aan.
Een druk op de knop van de muziekinstallatie en Ella Fitzgerald klatert over ons heen. Ik begin er zin in te krijgen. Hij steekt uitnodigend twee handen naar me uit en ik leg mijn kleffe kluiven erin. Rechterbeen naar achter, linkerbeen naar achter, aansluiten. Een beetje stram gaat het, maar ik dans.
Helaas lukt het me alleen als ik loodrecht naar beneden naar mijn schoenen kijk. Gelukkig gepoetst.
Waar ik vandaan kom, wil Danny weten. Ik leg uit en ben meteen uit de pas. Ik kan niet praten en dansen tegelijk. We zwijgen weer en vier passen lang gaat het goed.
Ik kijk hem even aan. Laagdrempelig die Danny met zijn teruggeslagen kin. Komt natuurlijk door al die dames zoals ik die alleen maar kunnen dansen met hun hoofd voorovergebogen.
Na drie rondjes Foxtrot is Ella uitgezongen.
“Rumba!” roept Danny.
Hij doet voor en ik volg. Iets ingewikkelder dan de Foxtrot. Ons gezellige gesprek wordt wel heel erg eenrichtingsverkeer, ik heb al mijn aandacht bij mijn voeten nodig. Dan moet ik onder zijn omhooggehouden arm door rumba’en. De eerste keer verdwaal ik en ben Danny even kwijt. Hij staat achter me. Al tellend kom ik weer in de pas en ga weer door het poortje. En weer terug.
We eindigen met de Swing.
Het tempo is hoog. Struikelend ga ik in de looppas om hem bij te houden. Hij telt en gooit en duwt en trekt.
En stopt en grijnst naar me.
“That was fun, wasn’t it?”
Ja, eigenlijk wel.
We gaan zakendoen. Hij schuift me een contract onder mijn neus met een beginnerspackage, zes privélesssen, zes groepslessenen en twee maal per week een oefenavond.
Ik slik als ik het prijskaartje zie. Ik kijk Danny aan. Ik kijk naar de dansvloer. Ik luister naar de salsamuziek.
Ik teken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s