Meneer Kowalski

26/06/2015

Zelfs stoere oude bomen vallen om. Zo ook Jo, mijn 93-jarige schoonmoeder. Nadat we in één week tijd twee keer met gillende sirenes naar het ziekenhuis waren gereden was het wel duidelijk. Ze kon niet terug naar haar eigen huis.
Wij presteren het onmogelijke, binnen een paar weken hebben we een zorgappartement dichter bij haar kinderen geregeld.
Het appartement is mooi. Alleen een likkie verf op de muren is nodig.
Ziekenhuisbezoek, administratieve rompslomp en verhuizing regelen, voor dat likkie verf hebben we helaas geen tijd.
“Meneer Kowalski,” roep ik uit.
Kowalski is een Pool die bij ons, familie en vrienden regelmatig klust. Er kleven twee nadelen aan hem: hij komt nooit opdagen en zijn Nederlands is zo slecht dat niemand hem verstaat.
Ik bel hem en vraag of hij de dag daarop een appartement kan schilderen.
Een onbegrijpelijk gesprek volgt. Hij roept iets als dat klinkt als ‘Iek komen verven voor die Paul’.
Klopt. Hij zou voor ons ooit de buitenboel doen, maar die vraag hadden we hem twee jaar geleden al gesteld. Nooit gekomen.
Ik probeer hem aan zijn verstand te brengen dat het niet om ons huis gaat, maar om een appartement.
“Iek begrijpuh,” roept hij.
Ik heb weinig vertrouwen in zijn snapvermogen en vraag hem de volgende dag om half tien bij mij te zijn.
De volgende ochtend lig ik argwanend in bed te luisteren. Het zou me niets verbazen als Kowalski in alle vroegte toch ons huis in de steigers zet.
Zowaar om klokslag half tien belt hij aan. Naast hem twee mannen in witte tuinbroeken. De schilders.
We leggen Kowalski uit.
“Iek begrijpuh.”
Mooi. Paul en ik vertrekken in colonne met Kowalski en de witte kabouters naar het zorgappartement.
“Oohhh,” roept hij uit als hij voor het gebouw staat.
“Iek weet hier.”
Goed zo, ik begijp dat hij hier al eens eerder is geweest.
Wij laten het tweekamerappartement zien.
“Ja, iek ken,” zegt Kowalski opgetogen, “Iek hebbuh hier al geschielderd.”
Kijk eens aan.
“Voor die oude dame,” gaat ie verder.
“Dit is ook voor een oude dame,” zeg ik, blij dat we elkaar eens een keer snappen.
“Ja, was voor die oude dame,” gaat ie stralend verder, “ Iek mooi geschielderd. Maand later, zij dood.”
Oh.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s