Kunnen we hier ergens plassen?

23 April 2021

Na een jaar was ik uitgewandeld in mijn woonplaats en besloot mijn Corona walkies voortaan in Amsterdam te doen. Met vriendinnen of met mijn jongste, want hij woont in Amsterdam. Het kind is niet los te weken uit zijn buurt dus had ik voorgesteld door andere wijken te lopen, zodat hij kon zien dat Amsterdam groter is dan de Pijp.

We spreken af voor de wc´s aan de IJzijde van Amsterdam Centraal voor een preventief plasje. Daarna gaan we op pad, we gaan de Houthavens bekijken, een nieuwe uit de grond gestampte wijk aan het IJ.

Onderweg kopen we een broodje en wat te drinken en gaan dat op een bankje opeten. Het drankje plenst meteen in mijn blaas. We kijken om ons heen. Geen wc te bekennen. Ook geen bosje waar ik mijn broek kan laten zakken of een boom voor Steven. Ik ga de restanten van onze lunch weggooien bij het restaurantje waar we onze lunch-to-go hadden besteld en fleem tegen het meisje dat de broodjes zo lekker waren.

´Mag ik misschien even naar de wc?`

Ze schudt spijtig haar hoofd. Iets met een boete en boa´s die op de loer liggen. Ik besluit het tactisch aan te pakken. Ik glimlach begrijpend, trek een benauwd gezicht en begin op haar gevoel te werken.  Ze blijft onverbiddelijk, dus moet ik het dramatisch gehalte iets opvoeren. Als ik bijna in tranen uitbarst en roep dat ik een groot probleem heb, geeft ze toe. Ze gaat het aan haar baas vragen. Het mag. Er wordt in het rond gespied en dan word ik naar binnen getrokken en een trap opgeschopt richting toiletten. Even later sta ik opgelucht buiten.

We slenteren door de nieuwe wijk, staan te koukleumen aan de oever van het IJ en vertrekken dan richting Westerpark. Steven loopt hard, want hij heeft nog geen sanitaire stop gehad en de nood is hoog bij hem. Bij mij ook weer.
In het park zijn toiletten, weet hij. Die zijn er ook, maar op last van de gemeente op slot. De groene pisbakken voor de heren zijn trouwens ook weg.

Kunnen we hier ergens plassen? Steven vertrekt in de looppas verder het park in omdat hij daar ooit een urinoir gezien heeft. Ik slenter langs verschillende eettentjes en scan de gezichten achter de counters. Als een jongen vriendelijk naar me glimlacht denk ik beet te hebben. Ik voer mijn toneelstukje weer op, werk op zijn gemoed en hij knikt vol medeleven. Maar naar binnen mag ik niet, want boete en boa´s. Ik twijfel. Wat nu? Stampei maken? Dreigen mijn broek en plein public te laten zakken? Ik gooi het over een andere boeg.

´Alsjeblieft,` fluister ik zo verleidelijk mogelijk.

We kijken elkaar aan. Dan kijkt hij met een steelse blik naar rechts en naar links en wenkt me met een ruk van zijn kin naar binnen. Als ik even later de tent weer uit sluip kan ik hem wel zoenen.

´Heb je een fooienpot?`
´Hoeft niet joh.`

Met een groots gebaar pak ik een twee euro stuk en gooi het met een boog in het bekertje.
´Dat was mijn koffie,` zegt hij met zo´n gezicht van je-wordt-bedankt.
Achter me rent mijn zoon me weer voorbij richting Haarlemmerplein. Ik kijk van de beker koffie naar de verdwijnende rug van Steven en zet de achtervolging in.

Blij dat de terrassen volgende week weer open mogen.

Een gedachte over “Kunnen we hier ergens plassen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s