Voeten

28/03/2014

Met vriendin Mireille twee dagen op stap in Barcelona.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Voeten

Met het vooruitzicht drie dagen lang in een warme stad te slenteren ging ik in Nederland op jacht naar de ultieme comfortabele zomerschoen. Ik vond wat ik zocht, een redelijke platte zwarte sandaal met luchtkussenjes.
Op de dag van vertrek doe ik ’s morgens mijn nieuwe schoenen aan, ingenomen met mezelf dat ik zo’n slimme aankoop gedaan had. Vriendin Mireille komt me op Schiphol stralend tegemoet zweven met aan haar voeten schoenen met hakken van twaalf centimeter. Ik kijk er met een schuin oog naar, me afvragend of we op weg zijn naar de catwalk of Barcelona. In het hotel wordt haar tactiek me duidelijk als de palen van hakken in de koffer verdwijnen en de Birkenstock gezondheidssandalen te voorschijn komen.
We gaan Barcelona verkennen. Mireille zet er meteen de pas in, ik volg met algauw mijn tong op mijn schoenen. Binnen de korste keren blijken mijn comfortable sandalen onverwachte gemene richeltjes en opstaande randjes te hebben die me bij het aanschaffen niet opgevallen waren. Daar kom ik pas achter, als ik die eerste middag drie uur lang achter Mireille aansjok. Met een zucht van verlichting laat ik me uiteindelijk uitgeput op een terras vallen, snakkend naar een koele witte wijn en een voetenbankje om mijn pijnlijke hoeven op te laten rusten.
Bij nadere inspectie blijken mijn voeten zowel in de lengte als in de breedte een maat gegroeid te zijn. Mijn sandaaltjes uiteraard niet, waardoor er aan alle kanten opgezwollen rood vlees uitpuilt. Het terras waar we zitten vinden we te lawaaierig voor het avondeten, dus zit er niets anders op dan weer te gaan lopen. Mireille Birkenstock heeft besloten dat we in een tapasbar gaan eten waar ze ooit eerder geweest was. Het heeft nogal wat zere voeten in aarde voordat we de tent gevonden hebben en eenmaal binnen neem ik me voor nooit meer op te staan.
Naar goed Spaans gebruik is het restaurantje nog leeg op zo’n vroeg tijdstip, maar het duurt niet lang of het stroomt vol. Bomvol. Om ruimte te creëren zet de ober de ijskoeler met witte wijn naast me op de houten bank. Dat ben ik even vergeten wanneer ik me buk om mijn servet te grijpen die door een ventilator van mijn schoot waait. Met mijn elleboog stoot ik de emmer om en een verkoelende rivier ijswater stroomt over mijn opgewonden voeten. Ahhh. Helaas ook over de bank, waardoor ik tot aan mijn navel nat word, net als de jongen aan het tafeltje naast me. Terwijl ik de ijsklontjes uit mijn onderbroek sta te schudden komt de ober met een emmer en een wisser aanrennen. Mireille ligt intussen met haar neus tussen de tapas te gieren van het lachen. We mogen niet blijven slapen op de houten banken van de tapasbar, dus moeten we wel terug naar het hotel. Mireille loopt. Ik strompel.
De volgende dag vertrekken we in een uitstekend humeur. Ik heb besloten mijn pijnlijke voeten te negeren en te genieten van het mooie weer. Dat gaat een kwartier lang goed tot ik opeens uitglijd in mijn schoen. Hè? Waar komt al dat vocht vandaan? En au, wat doet daar zo pijn? Ik grijp de eerste de beste boom die ik tegenkom en bestudeer mijn voet. Nat inderdaad.
“Daar, een Starbucks,” knikt Mireille behulpzaam, “dan kunnen we even zitten.”
Tegen de tijd dat ik op handen en voeten over de drempel kom kruipen heeft ze al een tall caffe latte, een bloemenvaas met koffie, voor me besteld. Als ik de sandalen van mijn voeten pel en de onderkant bekijk, zie ik dat er onder mijn tenen net zoveel luchtkussentjes zitten als in het bed van mijn sandaal. Die van mij zijn echter gevuld met vocht.
“Moet je al die blaren zien,” jammer ik.
De pleisters die ik met vooruitziende blik meegenomen had liggen in het hotel. Die van Mireille helaas ook. Dan uit het niets is daar de reddende engel. Een Nederlands meisje aan het tafeltje naast ons heeft mijn gejammer gehoord en diept een pleister uit haar tas. Mireille kijkt het allemaal hoofdschuddend aan en heeft opeens een lumineus idee.
“We gaan vanmiddag naar de pedicure,” jubelt ze.
Ze vertelt enthousiast over een pedicure waar ze ooit met haar zus geweest is. Hmm, een voetmassage, dat lijkt me wel wat. We gaan op zoek, vinden zowaar de pedicure en maken een afspraak.
Klokslag vier uur melden we ons. We zoeken een nagellak uit en mogen dan boven komen. We worden naast elkaar geplant en grijnzen naar elkaar. Dit gaat leuk worden. Twee meisjes komen binnen met twee enorme teilen met sop. Of we even willen voorweken. Ik doe mijn geteisterde voeten in het warme water en slaak een zucht van verlichting. Hè, hè. Vol verwachting gaan we achterover leunen en grijpen allebei een tijdschrift. Na een paar minuten inweken worden onze voeten afgedroogd en op een voetenbankje gelegd. Mijn meisje bestudeert met verbaasd opgetrokken wenkbrauwen de onderkant van mijn tenen. Dan buigt ze zich opzij naar haar collega en ratelt iets wat ik niet versta. Samen staren ze even naar mijn zolen en kijken me dan meewarig aan.
Ze beginnen. Mireille’s meisje pakt een kaasschaaf en begint het eelt van haar hielen te raspen. Dat kietelt. In een schrikreactie gooit Mireille haar armen de lucht in waardoor het tijdschrift dat ze aan het lezen was in de teil met sop plonst. De stapel Avant Gardes op haar schoot eveneens. Ik staar recht voor me uit en probeer niet in lachen uit te barsten. Ze vinden me al zo raar.
Ik ben snel klaar. Tussen alle open wonden en blaren is niet veel plek om te masseren. Mijn nagels worden in een kleur rood gelakt die niet veel afwijkt van de kleur van mijn tenen.
Gelukkig krijgt Mireille wel de full treatment.
Een half uur later staan we tevreden weer buiten.
“Hè, hè, dat voelt goed,” zegt Mireille nog nagenietend.
Ik knik aarzelend.
“Kunnen we even een pitstop in het hotel maken om wat pleisters te plakken,” piep ik.
Op bed tape ik al mijn tenen en mijn hielen in met wit leukoplast. Dan schuif ik voorzichtig mijn gehavende voeten weer in de martelsandaaltjes. Mireille komt naast me staan.
“Mooie voetjes hebben we nu hè?” zegt ze bewonderend.
Ik kijk naar beneden. Haar poezelige voetjes zijn gestoken in nieuwe zwarte sandaaltjes die ze die dag gekocht heeft. De zilveren nagellak kleurt mooi bij haar bruine huid. Ik kijk naar mijn eigen sandaaltjes. Kleurt ook leuk hoor, die witte leukoplast tenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s